De school voor goed en kwaad is de nieuwste franchise van Netflix hoopvol, en dat zou je als een waarschuwing kunnen beschouwen. Het startpunt is: Soman Chainani's bestverkochte YA-fantasieroman uit 2013 , waarvan drie miljoen exemplaren zijn verkocht en vijf volgende boeken inspireerde die rijp waren voor filmvervolgaanpassingen. Vertaling: geloof niet, zelfs niet voor een seconde, dat execs en bonentellers streefden naar een eenmalige actie. bruidsmeisjes en Ghostbusters (2016 herstart) regisseur/ Gekken en nerds bedenker Paul Feig neemt het roer over voor deze sprookjesachtige heksen-en-prinsessen-en-andere-assortiment-saga met Sophia Anne Caruso en Sofia Wyle als nieuwe studenten bij het ding in de titel. Verveel je je al? Zo niet, dan ben je dat waarschijnlijk snel.
DE SCHOOL VOOR GOED EN KWAAD : STREAMEN OF OVERSLAAN?
De kern: Er was eens, in een ver land ergens, twee broers, een in een rode jas en een in een blauwe jas, sparren met hun magische zwaarden - maar het sparren werd al snel echte hardcore gevechten, en de rode jas stierf. Er is een expositie in deze scène, iets over Forbidden Blood Magic, en vanaf nu zal er in vrijwel elke scène een expositie zijn, grote delen ervan verteld door Cate Blanchett, dus ik hoop dat je aantekeningen maakt en geen popcorn eet zoals een totale rube. Elders, in een middeleeuwse tijd later dan de once upon time uit de vorige scène, wonen twee tienermeisjes in het bullshitstadje Gavaldon. Sophie (Caruso) droomt ervan een prinses met glazen slofjes te zijn, zoals Whatsername, behalve dat haar ouders en familie allemaal groezelig zijn en zuigen. Haar beste vriend Agatha (Wyle) wil een heks zijn zoals haar lieve moeder, hoewel het niet duidelijk is of het aardige heksen of vervelende heksen zijn; bestaat er zoiets als tussenheksen? Beiden zijn slim en lezen graag boeken, waardoor ze verschoppelingen zijn onder hun idiote, nergens heen gaande leeftijdsgenoten en stedelingen, die naar hen spotten als de veroordelende klootzakken die ze zijn.
Tilly Star Trek-ontdekking
Op een dag wenst Sophie op een wensboom GTFO, en wat er gebeurt, is dat een gigantisch Skeksis-vogelmonster naar beneden duikt en ze neerzet bij de School for Good and Evil, waar Blanchett sez is 'waar elk goed sprookje begint'. Maar er gaat iets mis wanneer het vogelmonster wannabe-prinses Sophie laat vallen op de slechte helft van de school, die niet Zwadderich heet, en Agatha op de goede helft, die je Griffoendor niet zou durven noemen. De kwaadaardige studenten, geleid door Lady Lesso (Charlize Theron), worden Nevers genoemd en ze leren de tegenhangers te zijn van alle verhalen die je kent; we ontmoeten een man die de zoon is van Captain Hook, en hij wordt gespeeld door de zoon van Nick Cave, wat heel toepasselijk is. De goede studenten, geleid door prof. Dovey (Kerry Washington), zijn de Evers, en zij zullen de protags zijn; een arme jongen is Gregor Charming, die in godsnaam gedoemd lijkt om in de schaduw van zijn oude man te leven. En alles staat onder toezicht van de School Master (Laurence Fishburne), de overlevende van de film met middelmatige speciale effecten.
Wat volgt is een epische verzameling van Too Many Characters die afleveringen bevolken die er absoluut dol op zouden zijn als je ze een 'plot' zou noemen. Agatha verzet zich tegen prinsessentraining, met zijn gigantische baljurken en vrouwelijk lachende lessen; ze maakt grapjes met de koning van de prinsen, Tedros (Jamie Flatters), die de persoonlijkheid van een hamer heeft, maar hij draagt Excalibur en heeft veel haar en wordt uiteindelijk een groter complotkogge. Sophie verzet zich tegen slechte persoonstraining, met zijn goth-visnetten en gebrek aan hoogwaardige haarverzorgingsproducten. Hun lessen omvatten Uglification en Beautification, en leraren variëren van gevlekte rottentooths tot onderbenutte Michelle Yeohs. Grappig hoe beide scholen Mean Girls hebben, wat een ongeschreven wet van Hollywood is: er zal geen school zonder Mean Girls bestaan in een film, anders wordt hij verbannen naar de donkerste uithoeken van het spinnenweb van Crackle.
Het wordt al snel wijdverbreid dat er geen morele tussenruimtes bestaan op de School voor Goed en Kwaad, en het onvermogen van Sophie en Agatha om zich aan dergelijke monochromatische normen te conformeren, legt die voorheen niet-erkende waarheid bloot. Kijk, het zijn karakters van het lot, bestaande om verandering teweeg te brengen, wat specifiek inhoudt dat het echte, ware, zware kwaad wordt onthuld dat op de achtergrond schuilt van de eerste honderd of zo episodische scènes die ernaar verlangen een plot te zijn, en naar voren komt in de laatste zeven dozijn episodische scènes die ernaar verlangen een plot te zijn. Er is een groot climaxmoment met allerlei geweld dat plaatsvindt met nog 30 minuten te gaan, terwijl de film zich een weg baant naar een overwerkte, uitgewerkte conclusie die het lot en / of de status van Sophie en Agatha voor het vervolg bepaalt, als die zich voordoet , hoewel het in afwachting van je adem inhouden een dwaze onderneming lijkt.
Aan welke films zal het je doen denken?: Lui opgelicht Harry Potter isms vervagen samen met de würst van de sprookjesachtige riffs van de vroege jaren 2010, inclusief, maar niet beperkt tot, de wil van Roodkapje en Hans en Grietje Heksenjagers , maar vooral de flagrante slechte geur van The Huntsman: Winter's War , die ook het grove misbruik van Charlize Theron kenmerkte.
Prestaties die het bekijken waard zijn: Wylie ( High School Musical: The Musical: The Series ) en Caruso (Broadway's Keversap musical) potentieel tonen, maar begraven worden onder al deze visuele en verhalende bric-a-brac is niet de ideale mainstream-film introductie tot hun talenten.
Memorabele dialoog: Schoolmeester Fishburne schrijft dit onbedoeld ironische stukje metacommentaar: 'Er zijn geen fouten in de School voor Goed en Kwaad.'
Geslacht en huid: Geen.
wanneer heeft de grinch kerst gestolen?
Onze mening: Dus deze school smeekt gewoon om omvergeworpen te worden, met al zijn ouderwetse ideeën over goed en kwaad en genderrollen, en zijn eindeloze lawine van regels die iemand ervan weerhoudt zijn vastgelopen tradities te trotseren; er zijn een paar non-conformistische sloopkogels nodig om de corrupte subtekst van de plaats weg te spoelen en de broodnodige verandering teweeg te brengen. Toegegeven, dit is geen slechte basis voor een fantasy-saga, maar hier komt de grote maar: Maar De school voor goed en kwaad is zo'n emotioneel en intellectueel teleurstellende presentatie van conceptueel overweldigende alles, het kijken ernaar is als het doorstaan van een dreunende hagelstorm van gootstenen. De aanval van quasi-zany karakters, chintzy CGI-wervelwinden, cornball voice-over vertelling, stapels exposities, romantische rillingen, van-Grimm-naar-Disney referenties, stopverf-koboldenneuzen, kostuums, kostuums overal kostuums, en monsters variërend van feeën tot wolfskoppen bewakers tot man-kabouters tot een rook-wezen met rode gloed Oom Boonmee ogen voor willekeurig opgeroepen vlammende satanische aanvalsdemonen die worden verslagen door op dezelfde manier willekeurig opgeroepen zwermen boze bijen - om te zeggen dat het te veel is, is gewoon niet genoeg, en ik heb het nog niet eens gehad over de Ridderverhaal -achtige anachronistische popsongs van mensen als Billie Eilish en Olivia Rodrigo, die in mijn relatief ongetrainde oor allemaal klonken als etherische Lana Del Rey-knock-offs. (Dwaas van mij, denk ik.)
Dergelijke hoofdpijnverwekkende verhalen over verstopte sinussen zijn, zoals u wellicht weet, emblematisch voor een groter doel dan louter amusement. Het draait allemaal om het vestigen van de franchise, omdat de gedachte aan een op zichzelf staand avontuur gewoon zal niet doen . Het laatste shot van een film is vaak het laatste woord, en het is veelzeggend dat deze dat moment gebruikt om een vervolg te plagen. Dat lijkt gedurfd, want de meeste mensen die het doorstaan, zullen minder wensen, niet meer.
Het is frustrerend om te zien hoe Feig stukje bij beetje een epos in elkaar knutselt met achterblijvend tempo, geen tonaal of visueel onderscheid, en DOA-komische gevoeligheden. Het is een flauwe fantasie die de neiging heeft om ideeën snel te presenteren en te verwerpen - de identiteitsstrijd van de zoon van Prince Charming bijvoorbeeld, of het satirische doorprikken van vrouwelijke conventies (de Goede school voor prinsessen is, voor iemand als Agatha, de laatste school uit de hel ), of het potentieel meeslepende, kronkelige subplot van ware liefdeskus dat is getrapt en gerommeld en halfslachtig en vrijwel zinloos is geworden tegen de tijd dat het is opgelost, 130 minuten in deze afstompende puinhoop. De film is niet geïnteresseerd in het uitdagen van zijn publiek; het zou liever gebruik maken van dergelijke slappe actualiteit, waardoor het slechts een van de veel te veel ingrediënten is in een inhoudsstoofpot die verstoken is van originaliteit en coherente verhalen. Het is gewoon meer cynisch vervaardigd Shit 4 Teenz, en god weet dat we daar niet meer van nodig hebben.
Onze oproep: SLA HET OVER. Een interessant idee dat binnen de School for Evil wordt gepresenteerd, stelt dat het niet geven om iets iemand vrijheid geeft. Ik raad je hierbij aan om te genieten van de machtige bevrijding die je zult voelen door er niets om te geven De school voor goed en kwaad .
John Serba is een freelance schrijver en filmcriticus gevestigd in Grand Rapids, Michigan. Lees meer van zijn werk op johnserbaatlarge.com .